Diyarbakır'da Bir Gece: Şehrin Işıkları ve Sıcak Bir Dokunuş
Diyarbakır'da akşam olurken surların rengi değişir. Gündüzün o kavurucu sıcağı yerini serin bir akşam rüzgarına bırakır. İnsanlar işten eve döner, çocuklar sokaklarda son kez oynar, esnaf kepenk indirmeye başlar. İşte tam bu saatlerde, ben hazırlanmaya başlarım.
Saçlarımı tararım, hafif bir makyaj, üzerime şu siyah elbiseyi alırım. Aynaya bakarım, gülümserim. Bugün kim gelecek acaba? Nasıl biri? Ne anlatacak? Ne arayacak bende? Her buluşma yeni bir macera, yeni bir hikaye, yeni bir insan.
Telefonum çalar. "Merhaba, sizi internet sitenizde gördüm, https://diyarbakirofisescortlari.com/ adresinizden ulaştım size. Görüşmek isterim." Ses genç ve heyecanlı. Randevulaşırız. Bir saat sonra kapım çalınır.
Karşımda yirmi beş yaşlarında bir genç, elinde bir demet çiçek, biraz mahcup, biraz çekingen. "Size zahmet" der, "ilk randevum da, ne yapacağımı bilemedim." Gülümserim, içeri buyur ederim. Çiçekleri vazoya koyarım, iki çay demlerim. Otururuz, konuşuruz. Üniversiteyi yeni bitirmiş, iş bulmuş, ilk maaşını almış, kendine bir hediye vermek istemiş. "Ablam yaşında siz" der, "ama çok güzelsiniz." Teşekkür ederim. Sohbet ilerledikçe açılır, rahatlar. Sonra birlikte oluruz, ona her şeyi öğretirim yavaşça, usulca. Giderken "Hayatımın en güzel günüydü" der. Kapıyı kapatırım, içim ısınır.
Başka bir gün, başka bir ses telefonda. Daha kalın, daha olgun, daha ağır. "Kırk beş yaşındayım, iş adamıyım, şehir dışından geliyorum. Sizinle tanışmak isterim." Randevulaşırız. Geldiğinde takım elbiseli, kravatlı, havalı. Ama gözleri yorgun, omuzları düşük. Konuşuruz, anlatır. Büyük bir şirketin sahibi, yüzlerce işçi çalıştırıyor, milyonluk işler çeviriyor. Ama karısıyla arası açık, çocuklarıyla görüşmüyor, yapayalnız. "Herkes benden bir şey bekliyor" der, "kimse bana bir şey vermiyor. Sadece alıyorlar, alıyorlar, alıyorlar." Sarılırım, sıkıca sarılırım. Başını göğsüme koyar, ağlar. Uzun uzun ağlar. Sonra birlikte oluruz, öyle tutkulu, öyle ateşli ki... Sanki yılların birikmişi var onda. Giderken elime bir zarf tutuşturur, içinde paralar. Fazladır, çok fazladır. "Hak ettin" der, "sadece bedenin için değil, ruhun için." Kapıyı kapatırım, gözlerim dolar.
diyarbakır escort arayıp da bana gelenlerin ortak bir yanı var aslında. Hepsi bir şeyler arıyor. Kimi sevgi, kimi ilgi, kimi heyecan, kimi sadece bir tenin sıcaklığı. Ama hepsi aslında aynı şeyi arıyor: İnsan olduğunu hissetmek, var olduğunu, değerli olduğunu, birisi için özel olduğunu bilmek.
Bir akşam, orta yaşlı bir adam geldi. Göbekli, kel, sıradan bir tip. Oturdu, sustu. Uzun süre sustu. Sonra "Ben çirkinim" dedi, "biliyorum. Ama siz benimle olur musunuz?" Şaşırdım. "Neden çirkin olduğunu düşünüyorsun?" dedim. Anlattı. Çocukken hep dalga geçmişler, gençken kızlar yüzüne bakmamış, evlenmiş sonra karısı aldatmış. "Kendimi hiç sevmedim" dedi. Kalktım, yanına oturdum, elini tuttum. "Sen çirkin değilsin" dedim, "sen sadece kendini sevmeyi öğrenememişsin." O gece ona kendini sevdirdim. Aynada kendine bakmasını sağladım, güzel yanlarını gösterdim, teninin tadını çıkardım. Giderken "İyi ki varsın" dedi, "iyi ki seni buldum." Kapıyı kapatırken düşündüm: Belki de asıl işim bu, insanlara kendilerini sevdirmek.
Bir gece yarısı telefonum çaldı. Saat üç. Açtım, karşıda hıçkıran bir adam. "Yardım edin" dedi, "lütfen yardım edin." Ne olduğunu anlamadım ama adres istedim, gittim. Kapıyı açtı, perişan halde. İçeri girdim, oturduk. Anlattı. Karısı onu terk etmiş, çocuğunu almış gitmiş, işten kovulmuş, bir gecede her şeyini kaybetmiş. "İntihar edecektim" dedi, "sonra sizi hatırladım, sitenizi görmüştüm bir ara, https://diyarbakirofisescortlari.com/ diye, numaranızı kaydetmiştim." Oturdum, dinledim. Sabaha kadar konuştuk, ağladık, sustuk. Birlikte olmadık, o gece ona kadın değil, arkadaş lazımdı. Sabah güneş doğarken "Teşekkür ederim" dedi, "hayatımı kurtardın." Gözlerimin içi güldü. Bazen işte böyle, para puldan öte şeyler var.
Diyarbakır'da yaşamak, bu işi yapmak kolay değil. İnsanlar yargılıyor, konuşuyor, dedikodu yapıyor. Ama umurumda değil. Çünkü biliyorum ki, ben iyi bir şey yapıyorum. İnsanlara dokunuyorum, onları dinliyorum, anlıyorum, seviyorum. Onlara kendilerini iyi hissettiriyorum. Ve bunu yaparken de kendimi iyi hissediyorum.
Gelenlerin bazıları düzenli müşteri oluyor. Haftada bir, ayda bir, ne zaman canları sıkılsa geliyorlar. Bazıları bir kere geliyor, bir daha haber alınamıyor. Bazıları arkadaş oluyor, zaman zaman arıyor, "Nasılsın?" diye soruyor, hal hatır soruyor. Her birinin yeri ayrı bende.
Geçenlerde bir genç geldi, yirmi iki yaşında, üniversite öğrencisi. Bakireymiş, hiç kadın görmemiş. Çok heyecanlı, çok korkak. Ona her şeyi öğrettim adım adım. Nasıl yaklaşılır, nasıl dokunulur, nasıl sevişilir. İki saat sonra bambaşka biriydi. Özgüveni gelmişti, gözleri parlıyordu. Giderken "Artık kız arkadaş yapabilirim" dedi gülerek. Belki de bir hayat kurtardım, kim bilir.
Yaşlı bir amca geldi geçen ay, yetmiş beş yaşında, torunlarıyla gelmiş şehre, onlar gezerken o sıkılıp çıkmış, beni bulmuş. "Kızım" dedi, "elli yıl oldu evleneli, karım hasta, beş yıldır bir kadına dokunamadım. Sadece sarılmak istiyorum, sadece bir kadının sıcaklığını hissetmek istiyorum." Sarıldım ona. Uzun uzun sarıldım. Kokumu içine çekti, gözleri kapalı, öylece kaldı. Sonra "Teşekkür ederim" dedi, "huzur buldum." Gitti. Para almadım, alamazdım. O bir dedeydi, baba gibi, amca gibi. İnsanlık hali işte.
Şimdi yine akşam oluyor Diyarbakır'da. Güneş batıyor surların ardına, ezan sesleri yükseliyor minarelerden. Telefonum çalıyor yine. Yeni bir ses, yeni bir hikaye, yeni bir insan. "Merhaba" diyorum, "buyrun, nasıl yardımcı olabilirim?" Ve yeni bir yolculuk başlıyor. İki yabancının birbirine dokunduğu, bir an için bile olsa yalnızlığın unutulduğu bir yolculuk.
Ben buradayım. Her zaman buradayım. https://diyarbakirofisescortlari.com/ adresimde, telefonumun ucunda, kapımın ardında. Gelin, birlikte güzel bir anı biriktirelim. Hayat kısa, anılar kalıcı olsun. Gelin, konuşalım, susalım, gülelim, ağlayalım, sevişelim, yaşayalım. Çünkü yaşamak bu, gerisi teferruat.
Yorumlar
Yorum Gönder